TADAAA-ISME 

Meer dan duizend jaar geleden, in de strijd van toen de bomen nog spraken, de mens zich ook wel eens beestachtig gedroeg en onze directeur -Pablo de kat- nog maar net geboren was… In die tijd waren er eens een paar onruststokers van overtuigd dat de wereld nood had aan meer chaos, wanorde en nieuwsgierigheid. Zij vonden ‘het DADAisme’ uit.  Dit was een soort anti-kunststroom die hield van ‘toeval’ en ‘nutteloos’. Zij verlegden de grenzen van kunst door het alledaagse te verheffen tot kunst. Het begon met goochelen met taal. Gekke gedichten en nog gekkere gezichten. Vanaf dan loopt het (h)eeeerlijk uit de hand.

BLA BLA DADA KAKA NANA HAHA LALA.

We spelen en stelen woorden. Een grote kunstenaar zei ooit dat afkijken MOET om creatief te zijn. Vind gezichtjes in de muur. Als ze er niet zijn. Teken ze dan zelf. Dit is ons verzet. Tegen de grijze stenen op de straat. Haak dekentjes voor de bomen. Want wat voelt het buiten soms grauw. Knuffel een vreemde. Dit is jouw lach! 

Laat snottebellen pruttelen op het vuur. Wissel al je tranen uit. Ieders proest vertelt een verhaal. Adem droomwolken. Swing verzen. Jubel in de natuur. Hier is een jonge stichter opgestaan der eigenwijze wegen. 

Niet van plan jezelf te strikken naar eender welke storm? Sluit je aan bij de knettergekke narrenstoet van SNOTKOP. Enkel regenboogkledij toegestaan. Kwaken als een kikker. Kus dat groene vreemde schepsel. Dit is je paard op de witte prins. De Bremer stadsmuzikanten on (s)toer. Codewoord: KAKA PIPI DIARREE. Te kinderachtig? Verzin gerust iets anders. Kunst is overal waar jij het ziet! Tegen de pas op en wees voorzichtig maat-schap-ei. Elk muurtje verdient een klim. Wij tellen plakkers. En vieren een schram.